Never say never…. maar je hebt van die momenten….

 Fotograferen is een leuke hobby. Je bent bezig, probeert creatief te zijn, geeft geld uit aan leuke spulletjes en je volgt af en toe een workshop om wat te leren. Je maakt foto’s waar anderen blij mee zijn, en je merkt waar je nog op kunt verbeteren.

Je maakt dus foto’s en zo af en toe wordt je gevraagd om foto’s te maken. Foto’s van evenementen zoals de Old-timersrit, of zoals wat langer geleden foto’s van bands als Collect Call From Mars en Daydreamer. De grenzen van wat jij en je apparatuur kunnen opzoeken en toch met mooie foto’s komen.

Uiteraard zijn er ook vragen waar je van zegt: Dat doe ik dus nooit. Bruiloften fotograferen bijvoorbeeld. Dat doe ik niet, doe ik nooit, vraag maar een professionele fotograaf (ik ben bang dat ik het verk……). Totdat…..

Vier maanden geleden kwam de vraag van Monique en Marco. Zou jij….. We zouden het leuk vinden als… Het hoeft niet hoor… En dan ga je twijfelen… Ik had gezegd dat ik het nooit, maar dan ook nooit zou doen, maar ja, ze vragen het mij, ik zou het toch eigenlijk moeten kunnen…. Al die gedachten schieten door je heen en dan blijkt de uitdaging te groot en zeg je ja.

Dan komt het. Nog nooit bruiloft gefotografeerd, hoe vind je een locatie, wat is geschikt, wat is leuk en in de buurt van, kan zowel met mooi als met slecht weer… Wat kan ik verwachten, wat verwacht het bruidspaar… welke kleding welke…. wat…. Uiteindelijk was een locatie gevonden (Cruqius-gemaal in de Haarlemmermeer) en kon ik testfoto’s maken met een jong stelletje dat zich spontaan aanbood om te poseren.

Op 16 november was het dan zover, D-day. De hele dag foto’s maken, door zenuwen wat instellingen vergeten op de camera, maar uiteindelijk heel veel foto’s gemaakt van het bruidspaar, zowel op locatie als bij de ceremonie waarbij het bruidspaar duidelijk plezier had en van geluk straalde.

Daarna kwam het… foto’s bekijken, zien dat het er wel heel erg veel waren, bedenken hoe te selecteren, de kleuren goedkrijgen (dank aan de instructie-video’s van Frank Doorhof) en vervolgens de beste foto’s te selecteren en te bewerken voor een boek (en dat naast mijn fulltime baan). Uiteindelijk, twee maanden later, was het dan zover.. het boek was klaar en afgeleverd en het bruidspaar was blij.

Uiteindelijk ben ik blij dat ik ja gezegd heb. Het resultaat was een mooi boek en de weg ernaartoe voor mij zeer leerzaam. Zou ik het weer doen? Geen idee… Niet snel denk ik, maar… Never say never again….

Voor grotere foto’s klik hier

 

Reacties zijn gesloten.